วันก่อนสายตามีนอ่านผ่านกระทู้หน้าเวบ
มีคนบอกว่าเขียนไดอารี่แบบเปิดไม่ได้ล๊อก
เหมือนเดินแก้ผ้า....... ;')
มีนมีความเห็นขัดแย้งนิดหน่อยแต่ไม่ได้ตอบ
เพราะไม่เห็นความจำเป็นอะไรต้องตอบ
ไม่ใช่กระทู้เดือดร้อน หรือบ่นว่า ไดอารี่ผิดปกติ
เพราะหลังๆ มีนจะแวะเข้าไปบอกเสมอว่า
อัพใหม่แล้วจะหายเอง..........

สิ่งที่ขัดแย้งในใจคือ มีนแค่อยากบอกเขาว่า
มือที่แก้เสื้อผ้าตัวเองน่ะ ก็มือของตัวเองไม่ใช่เหรอ
ไม่จำเป็นต้องล๊อกไดอารี่ของตัวเอง
เพื่อให้แก้ผ้าได้สะดวกหรอก ๕๕
เพราะเราสามารถแต่งตัวสุภาพ ครบถ้วน สมบูรณ์
แล้วนั่งเขียน นั่งเล่านั่งคุยอะไรอะไรกับเพื่อนคนอื่นได้

แค่เรารู้จักไตร่ตรอง คิด และพิจารณา
เราจะได้พูดได้คุย ได้บอกในสิ่งที่เราอยากทำ
แบบไม่เคยจะเสียความเป็นตัวตนของตัวเองไป
ที่สำคัญ หาหลักของตัวเองให้เจอ เขียนไดอารี่เพื่ออะไร
เชื่อเถอะ มีนทำได้ คนอื่นก็ทำได้
แค่อยากบอกเขา แต่ไม่ได้บอกว่า
นี่ไดอารี่น่ะ ไม่ใช่ห้องลองเสื้อผ้า หรือว่าห้องน้ำ

 

 

 

 

 

 

วันนี้สายตามีนมองเห็นไดอารี่คนไม่คุ้นเคย
ไม่คุ้นแม้แต่การตอบไปตอบมา
ไม่เคยแม้แต่แวะเวียนไป แบบไม่ประจำ
มีนกดไปเรื่อยๆ วันนี้มีนว่างเรื่อยๆ
ว่างจนกระทั่งเมื่อคืนเจอะพี่คนดี
เช้านี้ก็ยังเจอ ได้หัวเราะจนเหนื่อยอีกหลายรอบ

ไดอารี่คนไม่คุ้นไม่เคยนั่น
ระบุว่าไดอารี่ทำร้ายใครอื่นได้
ไม่เว้นตัวเอง คนที่ตัวรักและอย่างอื่น
เพราะมันเป็นเรื่องจริง และออนไลน์
มีนพยักหน้าเข้าใจ คิดในใจว่า
เพราะแบบนี้ มีนไม่เคยทำตนเป็นคนจริงๆ
แตะต้องได้แบบมีเบอร์โทรศัพท์ มีบ้าน
มีรูปแบบเจอตัวยิงหัวได้ครบถ้วนแบบข้างนอกเลย

เพราะมีนเชื่อว่ามีนไม่ชิน และอาจไม่ชอบ
ที่จะเดินไปไหนต่อไหน แล้วถูกทักแล้วบอกว่า
รู้จักมีนจากไดอารี่ออนไลน์

ข้อมูลของมีนจึงแค่มีไดอารี่
เพราะไดอารี่ออนไลน์เป็นไดอารี่ออนไลน์ได้เท่านั้น
มีนไม่เคยเปิดตัวเองโล่งแจ้งกับใคร
ประมาณว่า เราจะพบหน้ากันได้ตลอดเวลา
โทรหากันได้ยี่สิบสี่ชั่วโมง
ไม่ว่าจะกับใคร นับประสาอะไรกับคนอื่น
กับพี่คนดี และมีน เกือบสี่ปี
โทรหากันกี่ครั้งหนอ ๕๕
อย่ามาเดาว่าสิบครั้งหล่ะ เพราะไม่ถึง
ไม่ถึงที่ว่าน่ะ ไม่ถึงครึ่งตะหาก

 

 

 

มีนน่ะ ส่งผ่านความรู้สึกจริงๆ
และจริงมากมากแบบมากที่สุดแล้วกับพี่คนดี
จริงมากกับเพื่อนบางคนที่ทั้งได้พูดคุย
เห็นรูป และ พบกัน........
แต่มีนจะไม่มากมายอะไรหนักหนา
ไม่เคยเอาอัตชีวะประวัติ พ่อชื่อแม่ชื่อ
ตรูชื่อ ทำงานอะไรที่ไหนเมื่อไหร่อย่างไร
ประหนึ่งรายงานข่าว แล้วบอกว่าสุดแสนจะจริงใจ
คนเรามีวิธีแสดงความจริงใจได้หลายอย่าง
คนเรามีวิธีการต่างกัน และแบบที่มีนเลือก
ก็เป็นวิธีแสดงตัวตนแบบของมีน..

มีนคิดว่าคนอ่านไดอารี่มีนเข้าใจ
มันคงคล้ายมีนเข้าใจเสมอเมื่อพบว่า
ตนเองคิดจะคบหากับใคร ไม่ว่าจะแบบไหน
หากมีนอยากคบหากับเขา
มีนจะเข้าใจธรรมชาติของเขา
ถ้าไม่เข้าใจหรือยอมรับในตัวเขาได้
ก็อย่าคบหากันตั้งแต่วินาทีแรกดีกว่า
ดีกว่ามาพูดทีหลัง พูดลับหลังอย่างโน้นอย่างนี้
อาจพูดว่า คบได้เพราะชิน เพราะมีนไม่ต้องการ
คนคบกับมีนได้เพราะชิน เพราะไม่นาน
อาการชินนั้นก็จะวนมาใหม่
อยากรู้โน่น อยากรู้นี่ ไม่มีที่สิ้นสุด

 

 

 

 

มีนไม่ชอบคนอยากรู้
ยิ่งอยากรู้เพราะสำคัญตนว่าสนิท
สมควรได้รู้ มีนว่าไม่ใช่
เพราะสำหรับมีน ยิ่งสนิทยิ่งต้องรอ
รอให้เล่า..รอให้บอก รอให้บ่น
หากไม่เล่า ไม่บอก ไม่บ่น
แสดงว่าไม่ใช่เรื่องที่เพื่อนสนิทอย่างเราควรรู้

การเป็นเพื่อนสนิทของมีนกับแก้ม
ตลอดมาไม่เคยหมายถึงต้องรู้กันทุกเรื่อง
เห็นดีเห็นงามกันทุกแบบ เฮไหนเฮนั่นได้ทุกที
เพราะเราสองคนยังมีโลกส่วนตัว และหัวใจส่วนตน
ไม่จำเป็นต้องมีใครมาช่วยคิดแทน
แค่ในบางครั้งอยากให้รับฟัง มีนก็จะฟัง
อยากให้ช่วยคิด บอกมาสิ มีนจะช่วยคิด
ต้องบอกน่ะ ไม่บอก ไม่ทำ ;')

เพราะนับตนว่าสนิท จึงสมควรรู้ มีนว่าไม่ใช่หรอก
ใครอยากบอกอะไรและบอกแบบเต็มใจได้แค่ไหน
มันอยู่ตรงที่ เขาเล่าเอง ไม่ใช่ถามเพื่อให้เขาบอก
คาดคั้นเพื่อให้ลำบากใจ

มีนเป็นแบบนี้มานานแล้ว ไม่ว่าจะตัวจริง
หรือในไดอารี่ มีนเป็นแบบนี้ เป็นแบบเดิม
และเขียนมาจะสี่ปี  มีนเล่าได้แบบอยากเล่า
คุยได้แบบอยากคุย บ่นได้แบบอยากบ่น
ตัวหนังสือของมีนถ่ายทอดความในใจ
รวมถึง เราจะเห็นหน้ากันในวันที่หมอกลงจัด
และมีนอารมณ์ดีเกินดีเสมอๆ

 

 

 

 

มีนไม่ตำหนิใครน่ะ ใครจะลงรูป
ให้เบอร์โทร ให้บ้านเลขที่ หรือพบกัน
เพราะเวลาเพื่อนมาเล่ามาบอก มีนจะยิ้มยินดี
ที่พวกเขาพบกันแบบจริงใจเสมอ
ยินดีด้วยใจจริง และดีใจที่เขาได้พบกัน

อย่างที่มีนบอก วิธีใครวิธีมัน
ชอบใครชอบมัน ปฏิบัติใครปฏิบัติมัน
แต่ของมีนเป็นแบบนี้ เป็นแบบมีคนบอกว่าทำเหมือนหยิ่ง
จริงๆไม่ใช่..มีนแค่เบื่อชีวิตที่ต้องพบปะคนโน้นคนนี้
ทั้งที่วงรอบของเราแตกต่าง สังคมคนละอย่าง
งานการคนละที่ เราจะมีอะไรคุยเพิ่มอีก
เพราะในไดอารี่ ในคอมเม้นท์
หรือหากสนิทมาก ในเอ็ม เราคุยกันไปหมดแล้ว

มีนไม่สนใจใครจะนินทา
ใครจะว่า หรือใครจะบอกว่ามีนแปลกแยก
หรือว่ากลัวโดนใครหลอกอะไรหรอก
มีนบอกมานานบอกมาเสมอ
ว่ามีนมักกั้นส่วนเพื่อลดความวุ่นวายในวันข้างหน้า
ไม่ได้มีท๊อปซีเครท ที่จะทำให้หลังเคล็ดเอาได้
ในวันที่จะเดินทางมาถึง แม้ว่ายังไกล

 

 

 

 

 

 

แต่เพราะ ชีวิตปกติก็วุ่นวายและมีเรื่องมากมายอยู่แล้ว
ไม่จำเป็นเลยที่จะเอาส่วนที่มีนทำตัวสบายสบายที่สุด
แบบในไดอารี่ มาสร้างความยุ่งยากเพิ่มเติมให้ในชีวิตมีน
มีนมาเขียนไดอารี่ที่นี่เงียบๆ มาเพราะอีกคนบอกว่า
ที่นี่ก็ดีน่ะ ติดต่อกันง่าย เห็นกันตลอดเวลาแม้ว่าอีกคนไม่อยู่
มีนมาเงียบๆแบบนั้น และอาจจากไปแบบเงียบๆ ในวันใดวันหนึ่ง
คนเคยอ่านผ่านสายตากับตัวหนังสือมีน
ก็จะจบและห่างหายจากกันไป ลืมเลือนกันไปได้ในที่สุด
ถึงวันนั้น คงเหมือนมีนบอก ไม่ต้องรู้ว่า
จริงๆแล้ว มีนก็ไม่ได้ไปไหน จนถึง
ชี้นิ้วบอกว่า....... นั่นไง
ยังทำงานอยู่ที่นั่น ยังอยู่ตรงนั้น ยังอยู่ตรงนี้

เพราะหากวันไหนมีนอยากตัดขาดตัวหนังสือ
คนที่มีนจะอธิบายให้ฟังแล้วต้องเข้าใจกันมีเพียงคนเดียว
แล้ววันนั้นตัวหนังสือของมีนก็จะหายไป
ง่ายง่ายแค่นี้เอง .......วันที่มีนเติบโต
มีนเรียนรู้อะไรเพิ่มอีกอย่างหนึ่งด้วยตัวของมีนเอง
อย่าเสียดายความสัมพันธ์ หากมันถึงวันจบสิ้น
อย่ายื้ออะไรเอาไว้ หากสิ่งนั้นไม่ใช่ของเรา
เพราะให้ไม่ว่าเมื่อไหร่ ก็ไม่เคยใช่ของเรา

 

 

 

 

 

 

ไดอารี่ออนไลน์ของมีน
มีนคิดไว้แค่จะติดต่อสื่อสารส่งผ่านกับพี่
จึงไม่ควรนำเรื่องอะไรที่มากเกินกว่า
ได้คุยกับพี่คนดี ได้เล่าให้พี่ฟัง มีนทำอะไร
ใช้ชีวิตแต่ละวันเป็นแบบไหน และมีนรู้สึกอะไร
เข้ามาก้าวก่ายในชีวิตของมีนไม่ว่าจะรูปแบบไหนก็ตาม

มีนมักถูกเพื่อนพี่น้องที่มีนนับว่าสนิทในไดอารี่
ถามที่อยู่เพื่อส่งโปสการ์ดแทนใจ
ส่งของขวัญวันปีใหม่ หรือติดต่อทางอื่น
สิ่งที่มีนทำระยะหลัง มักจะเป็นยิ้ม นิ่ง แล้วก็เงียบมาก
มากจนบางคนวนมาทวงอีกรอบและได้คำตอบ
แบบที่บอกข้างบนไป

มีนไม่ใช่ไม่เคยส่งของให้ใคร
จนถึงไม่เคยรับของจากเพื่อนเพื่อนในไดอารี่
หลายคนเคยมีที่อยู่มีน รับทราบชื่อจริงนามสกุลจริง
รับรู้ว่าพี่ชายมีนชื่อไหนยศอะไร บ้านอยู่ไหน
แต่เพราะมันเลิกปัจจุบันไปแล้ว
จึงวนกลับมาถามใหม่อีก หนนี้มีนเงียบๆ นิ่งๆ
ไม่ใช่มีนคิดหักหาญน้ำใจ ไม่สนใจ ใส่ใจ
ในสิ่งที่ทุกคนบอกว่า รับไว้เถอะของเล็กเล็กน้อยๆ
หรือแม้กระทั่งของใหญ่ๆ ที่อยากส่งมาให้

ไม่เว้นแม้พี่สาวคนหนึ่งที่มีนรู้สึกผูกพัน
ท่านอยากส่งลูกพลับต้นหน้าบ้านข้ามประเทศมาให้มีน
มีนสำนึกในบุญคุณของทุกคนไม่เว้นใครเลย
ขอบคุณที่นึกถึงกัน ไม่ใช่ว่ามีนนิสัยไม่ดี
ผุ้ใหญ่ เพื่อน พี่น้อง อยากให้ของแล้วปฏิเสธหรอก
แต่ทุกการส่งมาหมายถึงน้ำใจ แค่คิดจะมีให้ส่งให้
มีนก็ขอบคุณแล้ว แต่ไม่ต้องหรอกค่ะ มีนไม่รบกวน
ไม่รบกวนที่สะกดและแปลได้ตรงตัว
อย่าทำให้มีนเป็นปัจจัยทำให้ชีวิตจริงของใครใคร
ต้องยุ่งยากเพิ่มเติมจากเดิมเลย ย้ำอีกที
มีนไม่รบกวนจริงๆน่ะคะ ไม่ได้โก่งค่าตัว ๕๕

 

 

 

คนที่มีนกล้ารบกวนยังคล้ายเดิม มีแค่คนเดียว
แต่ก่อนถ้าไม่ส่งจะทวง มีบอกด้วยว่าอยากได้อะไรแบบไหน
แต่ระยะนี้มีนไม่ค่อยมีเวลาทวงอีกคนเท่าไหร่ ;')
เชื่อว่าอีกคนก็ไม่ค่อยมีเวลาหาอะไรมาให้เท่าไหร่
แต่เพิ่งพบท่าทางเร่าเร่าจะส่งมาให้แบบคะยั้นคะยอเมื่อคืนนี้
มีนคิดว่าหนนี้หนักหนาเอาการกว่าซีดีหนังที่
รวมแล้วไม่อยากจะบอกว่ากี่สิบกี่ร้อยแผ่นแบบหนก่อน

และมีนเชื่อว่าหนนี้มันน่ากลัวกว่านั้นมาก
เพราะหากส่งมาให้ มีหวังได้ทวงๆยิกยิกว่า
อ่านแล้วเป็นไง อัพไดให้รู้ด้วย  มีนเลยยังยั้งยั้งไว้ ๕๕

สำหรับคนอื่นอื่นที่ไม่ใช่พี่คนดี
แค่อ่านไดอารี่มีน จะได้รู้จักโลกบางส่วนของมีน
กับนิสัยทั้งหมดของมีนแน่แน่
เพราะมีกี่แบบแสดงออกมาทั้งหมด

แค่อ่านไดอารี่มีนแบบที่บอก เชื่อเถอะว่า
เท่านี้เราก็รู้จักกันมากกว่า คนในชีวิตจริง
ที่รู้จักมีนแล้วหล่ะ ;')
เพราะบางความรู้สึก เพื่อนตัวจริงๆของมีนยังบอกเลย
ไม่น่าเชื่อว่ามีนทำได้ ๕๕๕๕

 

 

 

 

 

มีนเชื่อคล้ายคนไม่คุ้นเคยคนนั้นอัพไดอารี่
ไดอารี่ทำร้ายทำลายความรู้สึกคนได้
เพราะมันจริง และจริงแบบออนไลน์
hi5 หรือแม้แต่ที่เก็บรูปออนไลน์
สามารถตามหาเพื่อนของเราได้
ไม่ว่าจะเพื่อนสมัยไหน หรือแม้แต่แฟนเก่าเรา
เราอาจพบเรื่อง หรืออะไรของคนที่เรารู้สึกดี
บนโลกออนไลน์ได้เยอะแยะแบบบังเอิญไม่เจาะจง
ไม่ต้องกูเกิ้ล

เราจะเจ็บ จะปวด จะรู้สึกดีหรือไม่ดี
ทั้งหมดอยู่ที่หัวใจเราทั้งสิ้น
แยกแยะวันเวลา แยกแยะความรู้สึก
แยกแยะความสำคัญของตัวเอง
แล้วปล่อยทุกอย่างให้ผ่านไป ตามประสาโลกออนไลน์
ยอมรับไม่ใช่เรื่องยากเลย หากความเข้าใจมาก่อน

โลกออนไลน์บันทึกทุกอย่างไม่เลือนหาย
หรือหากเลือนหายก็ใช้ระยะเวลานาน
โลกออนไลน์ที่เปิดโลกระหว่างกันแบบ
ไม่ใช่แค่ระหว่างกัน มีคนอื่นมากมาย
อาจบังเอิญมาพบ มาได้รู้ มาไม่ชอบ หรือมาชอบ
ในความรู้สึกระหว่างกัน แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาของมีนเลย

 

 

 

 

 

บันทึกในโลกออนไลน์ สำหรับมีน
ไม่ใช่แค่ จดหมายส่งผ่านแปะแสตมป์หากัน
รอเวลาพบและอ่านของอีกคนเพื่อสร้างคุณค่า
อันเนื่องมาจากการรอคอย ระยะห่าง ระยะทาง
และการนึกหรือคิดถึงกัน

เทคโนโลยีของโลกออนไลน์สำหรับมีน
มีคุณค่าได้คล้ายจดหมายที่เดินทางไกล
มีนรักคุณค่าของจดหมาย กล่องพัสดุที่เดินทางไกล
ตัวหนังสือหน้าซองหน้ากล่อง ลายมือที่พยายามเขียนชื่อเรา
ได้คล้ายกันกับรักตัวหนังสือออนไลน์ที่ได้ส่งไปส่งมา
กับคนอีกด้านแบบเท่าเท่ากัน
ทุกทุกสิ่งในโลกสำหรับมีน จะยังทรงคุณค่าเสมอ
หากหัวใจรับรู้ความจริงใจ ค่าของมันก็ไม่เคยด้อย
เพราะต่างวิธีการปฏิบัติหรอก

ดูแลตัวเองกันดีดีบนโลกออนไลน์
ที่ใครหลายคนเข้าถึงเราได้ง่ายกว่าชีวิตจริง
นั่งคุยกับเราถึงในห้องนอน
นั่งรับฟังความรู้สึกเราได้ทุกที่
บอกอะไรแบบไม่ไตร่ตรอง ไม่กลั่นกรองได้ทุกเวลา
และแบบไม่เห็นหน้าแต่ว่ากล้าพูด
เพราะคิดว่าไม่ต้องรับผิดชอบอะไรมาก
ก็แค่คำพูด ก็แค่ตัวหนังสือ ก็แค่คนไม่เห็นหน้ากัน

พื้นฐานการดูแลตัวเองไม่ยากไปกว่าชีวิตจริง
เพราะมันเป็นพื้นฐานเดียวกันในการปกป้องตัวเอง
ธรรมดา ธรรมดา พื้นพื้น
วันเวลา และความจริงใจ พิสูจน์ได้ทุกสิ่งทุกอย่างเสมอ

 

 

 

อ่านไดอารี่หน้านี้ เหมือนมีนบอกว่าเนี่ยหล่ะ
คู่มืออ่านไดอารี่มีน แล้วก็จะเข้าใจมีนในสิ่งที่มีนทำ
ขอให้มีความสุข และสนุกบนโลกไซเบอร์

 

 

มีนมาเฟีย
29 ต.ค. 2550 เวลา 11:02 น.