Mission Impossible   ตอน ห้าหมาผจญภัยในต่างเมือง :')

 

 

ไม่ได้อัพไดนี้มาตั้งกะปีที่แล้ว (ฮ่า)
สวัสดีปีใหม่พี่น้องชาวไดนะคะ
ใครไม่รวยขอให้รวยปีนี้ ขอให้โชคดีมีฟามสุขกันทุกคนเลยค่า

 

 

 

 

 

 

วันหยุดปีใหม่ มีโอกาสพาห้าหมาไปเยือนจังหวัดไม่ใกล้
ใช้เวลาประมาณ 7 ชั่วโมง ถึง บรรยากาศเมืองที่ไป
ก็สนุกสนานสำหรับห้าหมา เพราะว่า มะมีนไปดูที่ดินด้วย
เพราะว่าอยากอยู่แถวนั้น อากาศดี ผู้คนยังมีมิตรไมตรี
ความเจริญพื้นฐานพอเพียงไม่ได้มากเกินไปและไม่ได้น้อยเกินไป

 

 

 

บ้านมีนสมาชิกไปกันหมดนั่้นละค่ะ
แต่รูปที่เอามาลงนั้นเป็นรถมะมีนเอง
เรียกว่า "รถขนหมา" และสัมภาระของหมาล้วนๆ
มีพ่อหมาและแม่หมา ด้วย -*-
ส่วนรถขนคนนั้นมิสามารถไปถ่ายรูปมาได้
เพราะว่า ไปรถหมา (ฮ่า)

 

 

 

 

 

 

 

อาจมีคนสงสัยว่ารถไม่เปื้อนเหรอ
เพราะเลี้ยงหมาอย่างมืออาชีพ  (อาชีพอะไร) -*-
มีนก็เลยต้องมี ผ้าที่เย็บเองสำหรับหุ้มเบาะด้านหลัง
คอนโซลหลังด้วย ให้เจ้าปีนป่ายกันสบายใจ
พอถึงแล้วก็ดึงผ้าออกมา
เบาะรถมะมีนก็อยู่ดีมีสุขมาถึงบัดนี้ปลอดภัยไร้กังวล

 

 

 

 

ส่วนขนหมาที่อาจมีบ้าง มะมีนจัดการโดยซือลูกกลิ้งอย่างถูก
ย้ำอย่างถูกนะคะ ที่ขายตามงานอันละยี่สิบบาท
เป็นของจีน ใช้ดีมากมากไม่มีขนเหลือเลยทีเดียว
ดียิ่งกว่า เครื่องดูดฝุ่นอีก เวลามีงานศาลากลาง
ไม่ว่าจะย่าโม กาชาด หรือหนึ่งตำบลอะไร
มีนเจอมีนจะซื้อแบบเป็นสิบอันเลย ๕๕
(แต่ไม่เอามาใช้กับเสื้อผ้านะคะ)
ถ้าเสื้อผ้ามีนใช้ลูกกลิ้งของสามเอ็ม

 

 

 

 

มีนว่าถ้าเรารู้จักจัดการสิ่งที่เป็นปัญหา
การพาหมาที่เรารักไปไหนไหน
ไม่ได้ลำบากหรอกค่ะ :')


หลายครั้งมีหลายคนทำหน้าแปลกๆใส่ว่า
ป่านนี้รถไม่มีแต่ขนหมาเหรอ
มีนก็เคยทำหน้าแปลกกลับไปว่า
เป็นรถที่ให้หมานั่ง ถ้ากลัวขนหมาก็อย่านั่ง
แต่หลายคนแล้วที่ขึ้นรถมีน ก็ไม่ได้มีขนหมาติดไป
และถ้ามีขนหมาติดไป มีนก็ไม่สนใจนะ
เพราะว่า มีนชอบอยู่กับหมาและชอบให้หมาขึ้นรถ
กรุณาให้เกียรติหมาของมีน
เพราะว่ามันเป็นรถของมีน "โอเคป่ะ" โฮะๆ

 

 

 

 

 

 

 

ห่้าหมาไม่ได้เป็นหมายุ่งยากในการไปเที่ยว
อาจจะเพราะมีนเลี้ยงเขาเหมือนลูกคน
คุยกันรู้เรื่อง พูดกันรู้เรืองใช้น้ำเสียงที่บอกว่า
เราต้องการอะไร ก็จะไม่กวน
พื้นท่ของเขาเลยอยู่แต่เบาะหลัง
อย่างมากที่สุดเลย เขาก็จะมาแค่ตรงที่วางแขน
ของคนขับเพื่อมาหาป้อ และเสนอหน้ามาหามะมีน
ให้มะมีนเอามือยันหน้าผากกลับไป

 

 

 

 

สำหรับสถานที่ที่เขาต้อนรับหมา
มีนเชื่อว่าห้าหมาไปได้ ไม่มีปัญหา
เพราะว่า เวลานอนไม่ได้นอนทั่วไป
พวกนี้นอนกรงตัวเอง
มีนจัดการเรื่องนี้ตั้งแต่หัดให้นอนกรงแรกๆแล้ว
คือใช้กรงแบบพับได้ ไปไหนก็พับขึ้นรถ
สะดวกสะบายทั้งการขนและการประกอบ
เนื่องจาก เราไม่ได้ประกอบเอง อิอิ

 

 

 

 

หมาที่คุยโอ่ว่าสอนไปดี เมื่อไปถึงจุดหมายปลายทาง
เรียกไม่เคยหันกลับ เพราะวิ่งแน่บแป่บๆๆๆโกยอ้าว
มีความสุขมากเรียกว่า วิ่งจนลิ้นห้อย
วิ่งไปเหลือบมองมะมีนไป แล้วคงคิดเอ๊ะทำไมไม่ดูฟ่ะ
ดังนั้นมันจึงโกยแน่บเล่นกันทั้งวัน
โน่นละพอง่วงจนจะหลับถึงเดินกลับมาหา
มานอนอยู่รอบตัวให้พี่ป้าน้าอาขำกันเท่านั้น -*-

 

 

 

 

ไปคราวนี้ห้าหมาได้วิ่งเล่นตามคันนา
ได้วิ่งเล่นในสวนผลไม้
ได้วิ่งเล่นในไร่ข้าวโพด สวนต้นกระดาษ
สวนต้นปาล์ม สวนกล้วย และฝายน้ำ
มันวิ่งหมด ไม่ว่าอะไรอยู่ในที่ของพี่สาวมีน
มันทำมาหมดแล้ว หน้าตาเป็นหมาจรจัดมาก ๕๕

หมาเจ้าถิ่น พี่พี่ได้พาไปไว้ที่ สวนเรียบร้อยแล้ว
ดังนั้นหมาเราไปถึงจึงเป็น "เจ้าถิ่นเรียบร้อย"

 

 

 

 

 

 

ในบ้านเราก็ไม่อยู่ค่ะ กางเต้นท์นอนกัน
แต่แม่ไม่เอาด้วย เพราะว่า มันหนาวจังฮุ้ -*-
มะมีนชอบกางเต้นท์แบบนี้ จริงๆ
เพราะว่า เป็นฟามสะดวกสบายส่วนตัว
อยู่บ้านก็ทำนะฮ๊ะ ไม่ใช่ไม่กล้า
กางเต้นท์นอนหน้าบ้านตัวเองนี่ทำมาแล้ว
หิวก็เดินเข้าครัว ปวดท้องก็วิ่งเข้าห้องน้ำ
อากาศเหรอ หนาวพอแล้วไม่ต้องกระเสือกกระสนไปหนาวไกล-*-

 

 

 

 

 

 

 

บ้านของพี่สาว มีรั้วรอบขอบชิด
เนื้อที่ประมาณสี่ล้านเอเคอร์ (เว่อร์แระ)
แต่ม้ันกว้างจริงจริงนิ ดังนั้นมะมีน เลยนอนตีพุง
ในสนามหญ้าหน้าบ้านพี่สาว มองฟ้าสบายอารมณ์ไปเลย

 

 

ท่านพี่และเหล่าสมาชิกแห่งบ้านหมาหมา
ได้ทำการตกลงกันว่า เมืือเรามาพักผ่อน ก็จะปล่อยให้ห้าหมากระเจิดกระเจิง
ได้ผลค่ะ มันวิ่งกระเจิดกระเจิงจริงๆ ตลอดห้วงเวลาที่ไปวิ่งกันไม่มีหยุดหย่อน
เนื้อตัวไม่ต้องพูดถึง

 

 

 

ตอนห้าหมาลงจากรถ พี่ป้าน้าอารุมขอเลยค่ะ
เพราะสวยฟ้อหล่อเฟี้ยวขาววิ้งกันไปทุกตัว
ที่บอกพี่ป้าน้าอานี่คือไปจากจังหวัดต่างๆ
แล้วจุดนัดพบคือบ้านพี่สาว นะคะ ไม่ใช่คนที่นั่น
ประมาณว่า คนโน้นก็จะเอาคนนี้ก็จะเอา คนนั้นก็จะเอา

 

 

พอตอนเช้าห้าหมาวิ่งออกจากเต้นท์
ขาโดนน้ำค้าง (ที่โน่นน้ำค้างแรงม๊ากกกก) สนามหญ้านี่เปียกโชกๆ
พอขาโดนน้ำค้างแล้วก็วิ่งเข้าไปในไร่ข้าวโพด ที่มีดิน
อารมณ์หมามี่ขาชุบแป้งทอดดำดำ มีแต่คนบอกว่า ไม่เอาแล้วเว้ย ๕๕

 

 

 

 

แต่ว่าก็ว่า   ไปโน่นต้องคอยเพียรปฏิเสธเพราะมีแต่พี่ที่เคารพทั้งสิ้น
เลีั้ยงมะมีนมาแต่เล็กแต่น้อยทั้งนั้น แต่ละคนก็โอดครวญว่าลูกโตหมดแล้ว
มะมีนมีหมาตั้งห้าตัวขอสักตัวก็ไม่ได้ มะมีนก็ปฏิเสธไปแบบไม่มีอ้อมแอ้มว่า
"ไม่!!!!" (((นี่ขนาดเกรงใจนะถ้าไม่เกรงใจละฮึ่ม อิอิ)

 

ตลอดทางก็ฮาเฮ ตามประสาห้าหมาไม่เคยเดินทางไกล
คืออยู่ในรถถึงเจ็ดชั่วโมง แต่ทุกตัวทำตัวดีมาก
ก็มีผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันมาเป็นเนวิเกเตอร์ให้ป้อบ้างเป็นระยะๆ
ไม่มีใครยึดอกพ่อและแขนพ่อได้เป็นการถาวร

 

 

 

แต่ตัวที่อยู่นานที่สุดคือหมาหมี่ แต่หมาหมี่ก็มีที่ของตัวเอง
อย่างเป็นทางการ และติดที่นั้นมากก็คือด้านหลังของรถ
ตรงที่รถอื่นๆ เขาเอาไว้ทิชชู่หรือตุ๊กตานั่นละคะ
หมาหมี่จะชอบไปอยู่ดังนั้น เวลามันคึิดถึงป้อมันก็มา
หายคิดถึงมันก็ไป

 

 

ส่วนหมี่กี๋ก็นั่งอยู่บนลังของเล่น ของกิน ขนมของหมาหมา
ไม่ยอมลงเลย อารมณ์ถ้าใครขึ้นมาต้องทำศึกชิงบัลลังค์จอมนาง
อีกสามหนุ่มเลยนอนสามมุมกันหนุบหนับอยู่ตรงด้านล่าง
เป็นการเดินทางที่สนุกมาก

 

 

 

 

 

 

เวลาจอดตามปั้มน้ำมัน รถอีกคน ก็จะเดินมาถามรถขนหมา
ว่ากินไรไหม เพราะไม่อยากเปิดประตู
จะมีหมาตัวปุยๆ ค่อยค่อยเดินลงทีละตัวๆให้ชาวบ้านขำ
เพราะไม่หมดเสียที รถคันนี้มีตั้งห้าตัว ๕๕๕๕๕๕๕๕๕

บางทีมีสาวๆ มาป้องกระจกมองทางท่านพี่
มัวแต่มองหมาเลยไม่รู้ว่ามีคนนั่งอยู่ด้านหน้า
พอเห็นคน ก็อายกันไป อิอิ

นับได้ว่าทริปวันหยุดรับปีใหม่ของบ้านมาเฟีย
สนุกสนานและเบิกบานเป็นอันดี
ถือได้ว่าเป็นต้นปีที่เบิกฤกษ์อย่างมีความสุข
หวังเป็นอย่างยิ่งเช่นเดียวกันว่า
ต้นปีที่เริ่มต้นนี้่ คนอ่านไดอารี่มาเฟียจะมีความสุข
มากมากเช่นเดียวกัน ขอให้สนุกสุขสันต์ทุกวันเอย -*-

ขออภัยภาพประกอบเยอะไปนิดนึงค่า
อ่านไดมาเฟียก็ต้องมีเนตแบบมาเฟียๆนิดนึงนะ (￢＿￢メ).

 

 

 

ชื่อ

อีเมลล์

ข้อความทดสอบ

โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่