เกิดเป็นเพียง "ใบไม้หนึ่งใบ"

 

ขอบคุณทุกกำลังใจเลยนะคะ
เมื่อคืนขณะสวดมนต์มีนก็มีจิตคิดแว่บขึ้นมาว่า
ตอนนี้เก๋าคงวิ่งเล่นสนุกซุกซนอยู่ที่แห่งไหน
และมีนไม่ควรใช้ความอาลัยรัก น้ำตาของความคิดถึง
มาทำให้เก๋านึกได้ แล้วกลายเป็นรู้สึกผิด 
เหมือนว่าเก๋าเก๋าทิ้งกันไป
ดังนั้น มีนควรปล่อยเก๋าๆ ให้มีความสุข
บนวาระและเส้นทางอย่างที่เขาควรจะเป็น

 

 

 

สามหมา ได้แก่ เมฆ กี๋ โก๋ ช่วยเหลือมีนอย่างมาก
่ขณะที่มีนกอดกี๋แล้วน้ำตาไหล กี๋ถึงกับเงยหน้ามอง
และเลียหน้าตรงน้ำตาให้ มันทำให้มีนฉุกคิดว่า
มีนกำลังสร้างภาระให้เด็กๆ

โก๋ๆ คล้ายมีน้ำตาหากมีนไม่ตาฝาดเพราะน้ำตาเต็มตา
มีนก็ว่า โก๋กำลังซึมซับรับความรู้สึกของมีนอย่างเต็มที่
พวกเรากอดกันกลม รวมถึงเมฆด้วย อย่าถามถึงหมี่
เพราะมันจะชิ่งอยู่ไกลๆ จะเข้ามาใกล้ต่อเมื่อสามหมา
ห่างไปแล้ว เช่นมีนนอนพัก ก็จะมาซุกอยู่ใกล้ๆ 
แบบที่ไม่เคยทำมาก่อน

 

 

 

มีนมองหมี่หลายครั้งและพบว่ามันรู้
เนื่องจากเก๋าเป็นเด็กที่ไม่เล่นกับใคร
แต่เก๋าจะเล่นกับหมี่ หมี่เป็นหมาที่ไม่มีใคร
กล่้าแย่งของเล่นหรืออาหารที่วางตรงหน้า
แต่หมี่จะยอมให้เก๋าเอาไปเสมอ

หมี่มีหน้าตาที่รู้ แต่มีนรู้สึกทุกครั้ง
ว่าหมี่รู้เกินมีนไปหนึ่งก้าวในเรื่องนี้
หน้ามันเศร้าและครุ่นคิดในบางครั้ง
แต่หากในบางครั้งมันกลับชวนมีนทำอย่างอื่น
มันเป็นความรู้สึกของคนที่ต้องเลีั้ยงหมา
จึงเข้าใจลักษณะหมาของเราที่แตกต่าง
ไปจากปกติ

 

 

 

เมฆพยายามเติมเต็มในวันที่เก๋าหายไป
ในทุกทุกวันที่ออกจากกรง
เมฆจะทำหน้าที่พี่ใหญ่ไปนอนอยู่ตรง
ประตูหน้าบ้านคล้ายขวางและดูแล
ส่วนสามหมาจะเดินมานอนกองเหมือนนอนไม่เต็มอิ่ม
อยู่บนตัวตุ๊กตาหมีทั้งสามตัว

เมฆจึงดูเหมือนหมาที่ไม่ชอบนอนบนตุ๊กตา
แต่วันที่ไม่มีเก๋า มีนมีความรู้สึกเหมือนเมฆทำเพื่อมีน
มันมองหน้ามีนและเดินมาทิ้งตัวลงนอนตรงที่นอนเก๋า
ตุ๊กตาสามตัวนั้น ยังคงมีหมาสามตัวนอนอยู่
อย่างไม่ได้มองแล้วรู้สึกว่าอ้างว้างเกินไป
ขอบใจมากนะพี่เมฆ

 

 

 

หมากี๋ พยายามอย่างเต็มทีในความรู้สึกของมีน
ที่จะทำทุกอย่างแทนเก๋าให้มีนหายคิดถึง
เรื่องบางเรื่องที่หมากี๋ไม่เคยทำก็มาทำให้
อย่างเช่นป้อนผักจนหมดแล้ว เก๋าจะเป็นคนตรวจตรา 
ทำหน้าทำตาเหมือนสั่งให้ม่ีนวางกะละมังผักให้ดูเดี๋ยวนี้
ลูกพี่ซ่อนอะไรไว้ตรงไหนหรือไม่
เมื่อไม่มีอะไรเหลืออยู่
เก๋าก็จะกินน้ำผักที่เหลือจนหมด
โดยที่ตัวอื่นไม่ได้สนใจอะไรเลย
แต่เดี๋ยวนี้ กี๋ทำแบบนั้น เหมือนเป๊ะ
มันยืนกินน้ำผักอยู่สักพัก แล้วเงยหน้ามองมีน
สายตาแบบนั้นมันทำให้มีนรู้สึกตัวได้จริงๆ

 

 

 

การเปิดเข้าเปิดออกกรงสไตล์เก๋า
ซึ่งแต่ก่อนไม่มีใครทำเหมือน
มาบัดนี้ หมากี๋ก็ทำให้ดูให้หายคิดถึงเก๋าได้
กี๋เดินเข้าเดินออกประตูกรง
ด้วยการใช้เท้าหน้าหนึ่งข้างดึงออก
เหมือนเก๋าเปี๊ยบ อย่างที่ทั้งมีนและท่านพี่อมยิ้ม
หลายต่อหลายครั้งที่เราดึงทุกตัวมากอดพีร้อมกัน
พวกเรากอดกันกลมเหมือนวงกลมแห่งความสุข

มีนบอกทุกตัวว่า เราจะไม่ได้อยู่กันแบบนี้ตลอดไปหรอก
สักวัน ไม่ใครก็ใครต้องจากกัน เรากอดกันบ่อยๆนะ
แต่ตอนนี้พี่มีนคิดว่าเก๋าคงมีความสุขอยู่ที่ไหนสักแห่ง
ยังไม่ได้รู้สึกผิดที่จากเราไป ดังนั้นเราต้องมีความสุข
อยู่ในที่แห่งนี้ เพื่อส่งไปถึงเก๋าว่าเก๋าไม่ได้ผิด
เก๋าก็แค่คล้ายไปฝึกตะหานหมา ฝึกเป็นหมาที่มีความสุข
ในเส้นทางแห่งเก๋าที่ไหนสักแห่ง
แต่ที่แห่งนี้ จะยังคงเป็นบ้านห้าหมามาเฟียเสมอ
เก๋าจะเป็นหนึ่งในสมาชิกของเราตลอดไป

 

 

 

ขอบใจสี่หมาที่อยู่กับพี่่มีนทุกวินาที
ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ที่มีนกลับมาอ่าน
และรับรู้สัมผัสได้ทุกตัวหนังสือ ว่ามันมีพลังแห่งความจริงใจ
มีพลังแห่งความร่วมเสียใจ มีพลังแห่งความรักที่ส่งให้เก๋า
มีนรู้สึกขอบคุณมาก..จริงๆ


มีนขอบคุณแม้แต่คนไม่ตอบอะไรเลยแต่มีนรู้ว่า
หลายคนนั้นไม่รู้จะพูดอะไร แม้จะมาบอกมีนทีหลังว่า
ไม่รู้จะคอมเม้นท์อะไร พิมพ์แล้วลบอยู่หลายรอบ
สุดท้ายตัดสินใจไม่พิมพ์ แต่เชื่อเถอะว่า มีนเข้าใจมากมาก
อยากบอกอีกครั้งว่า ขอบคุณในมิตรภาพและความรักความเอ็นดู
ที่มอบให้เก๋าอย่างมากมายจริงๆ

 

 

 

มีนทำความเข้าใจ

 

กฎไตรลักษณ์ให้ลึกซึ้งมากกว่าเมื่อวาน
เข้าใจการพบที่เป็นเริ่มต้นของการจาก
มีนพยายามทำวันนี้ให้ดีที่สุด มีนยังมีอีกสี่หมาที่ให้หัวใจกับมีน
ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วงกัน มีนยังคงเป็นลูกพี่ของห้าหมามาเฟีย
อยู่เสมอ และตลอดไป และลูกพี่ก็ต้องเป็นลูกพี่ตลอดไป
เข้มแข็ง และ สนุกสนาน ไม่ทุกข์โศกอย่างวันที่ผ่านมา

บ๊ายบายนะเก๋า...พวกเรารักเก๋าเสมอนะ
แม้ว่าบางครั้งน้ำตาของความคิดถึงจะมีบ้าง
แต่มันไม่ใช่ความผิดของเก๋านะ เพราะมันเป็นความรัก
เชื่อพี่เถอะ... สุดเก๋าของบ้านมาเฟีย สุดเก๋าของพี่มีน

 

 

 

 

 

มีนมาเฟียღ เดอะแก๊งค์
06 ส.ค. 2015 เวลา 09:57 น.

เกิดเป็นเพียง ใบไม้หนึ่งใบ
เคยพริ้วไหว ใต้แสงตะวัน
และแล้ววันหนึ่ง ใบไม้ก็ถึงวัน
ทิ้งตัวปลิว พริ้วร่วงลงไป

แต่บังเอิญ ลมพัดผ่านมา
เพียงช้าช้า เหมือนฟ้าตั้งใจ
โอบอุ้มใบบาง ให้ลอยละลิ่วไป
สูงขึ้นมาใหม่ แล้วเริ่มเดินทาง

*สูงขึ้นไป ลอยขึ้นไป บนท้องฟ้ากว้าง
ขึงใบบาง บินขึ้นไป สูงสุดฝัน
อยากจะลอย ได้อย่างนี้นานนาน
ฟ้าช่างงดงาม แสนเพลิดเพลินใจ

แต่พอลม โชยล้าอ่อนแรง
เจ้าใบไม้ ก็ร่วงทันใด
อยากฝืนตัวเอง ผลักตัวให้ขึ้นไป
ฝืนสักเท่าไร ก็เกินเป็นจริง
เมื่อฝันสวยงาม ผ่านเลยและลับไป
ใบไม้ก็แนบกาย ซบลงบนดิน..
we are in diaryis.com family | developed by 7republic